Marjolein is zo bijzonder. Toen haar man overleed, kon ze heel goed bij haar gevoel blijven. Zo bleef haar man de eerste dagen in de slaapkamer op een matras naast het bed. Ze durfde het gewoon op haar manier te doen. Tot ze op een dag naar boven liep en ervaarde dat hij nu niet meer in zijn lichaam was. Er kwam een pimpelpaarse kist, want hij hield van paars. Ook stond hij opgebaard op zijn lievelingsplek. Ook aan de uitvaart werd veel aandacht besteed. Hij maakte muziek, dus er was veel muziek en het mooiste van alles was ze ging dansend in een prachtige jurk voor de kist uit naar de auto, waarna hij het erf verliet. Alles had zich thuis afgespeeld.
Niet dat Marjolein geen verdriet had, dat had ze wel. Maar ze ging gelijk de verwerking in. Natuurlijk werd ze later boos, omdat ze haar man moest missen. Marjolein praatte veel over hem en haar gevoelens. Ook was ze een aantal dagen alleeen in de natuur. Verwerken deed ze op haar manier.
