Ik kom de gang in bij het verzorgingshuis en Ria staat daar ze lijkt me op te wachten. Wat niet zo is want Ria heeft dementie. Laaiend komt ze naar me toe: 'Ze proberen me vol te proppen met medicijnen.' 'Neeee', zeg ik verbaast en ook een tikkeltje boos. Dat zal toch niet waar zijn. 'Wel', zegt ze en wijst met haar vinger naar mijn collega met de medicatie kar. Alweer zeg ik dat dit niet normaal is. We lopen langs de kar en Betty geeft mij de twee paracetamols en de psychofarmaca in mijn hand achter mijn rug.'Kom Ria, we gaan wat drinken bij de bar', (lees keukenblok) en daar geef ik haar ongemerkt de medicatie.
Zo ging het een poosje, als ze de medicijn kar al zag flipte ze. Ik vroeg me af, waar komt dit gedrag vandaan?
Mensen met dementie moeten de regie steeds meer loslaten. Voor de één vormt dit een groter probleem dan voor de ander. Bij navraag was Ria juf geweest, zij bepaalde precies wat er moest gebeuren, Ria had de regie.
Ik bedacht, we gaan het eens anders aanpakken. Voor de kar haar richting opging, had ik de medicijnen al in mijn zak in een medicijnzakje. 'Ria?', vroeg ik zullen we vast je kleding voor morgen uitzoeken, ik vind dat je een goede smaak hebt en dan heb jij het alvast klaar gelegd. Ria houdt van kleding uitzoeken, dus dat is een goed plan. In haar kamer keken we of de planten water nodig hebben. Ria had er schik in. Ook scheurt ze een bladzijde van de scheurkalender af nadat we de datum hadden gecheckt van de klok af. Ria wil jij deze paracetamols uit het zakje halen. Naast het zakje ligt de schaar. Die kan je innemen omdat je anders pijn kan krijgen in je rug. Ria is in een goede bui, ze heeft al zoveel zelf kunnen doen dat ze het gevoel heeft zelf grip op de situatie te krijgen. We merkten dat door Ria meer regie te geven over haar leven, haar welzijn en zin in het leven enorm goed deed. Ook lieten we de medicatiekar ergens buiten haar zicht staan en lieten haar de medicijnen uitpakken.
Op langere termijn zagen we dat Ria uit haarzelf de kranten opstapelen en de kopjes van de tafel opruimen. Dit deed ze voordien nooit. We hebben ook afgesproken dat we de medicijnen zonder de kar in het zicht uitdelen bij iedereen. Omdat het voor meer mensen een negatieve associatie heeft.
Medicijnen uitdelen is in veel huizen een probleem. De wet zorg en dwang (WzD) verbied dat je het zomaar stiekem mag doen. Niet in een bakje appelmoes als de cliënt dit niet weet. Daarom moet de zorg steeds andere invalshoeken zoeken. Dit is een heel goed initiatief omdat we meer na gaan denken hoe het anders kan. Zo is bij Ria de psychofarmaca afgebouwd in samenwerking met de huisarts, familie en het team. Nu blijken de medicijnen in het begin een goed effect hadden. Maar op langere termijn het voor meer agressie leek te hebben. Inspelen op gedragsverandering heeft meer kans van slagen en hierdoor kunnen we handelen in lijn met de wet zorg en dwang. Toen we zagen dat medicijnen soms meer negatieve bijwerkingen hebben dan dat het voordelen biedt, zijn we gaan kijken waar we ook bij andere bewoners medicijnen konden afbouwen. Het is verbazingwekkend met hoeveel minder medicatie je toe kan. Ook voor de verzorgende is het leuker, omdat ze vindingrijker worden en het resultaat is ernaar, dit stimuleert. Wetten maken het niet altijd leuker, maar de Wet zorg en Dwang (WzD) daar worden we allemaal beter van.
